بیماری های بره و بزغاله (سیاه زخم یا شاربن)

بیماری های بره و بزغاله (سیاه زخم شاربن)

 

 

 

سیاه زخم  یکی از بیماری های بسیار مسری و کشنده ی دام هاست. انسان و هم چنین بیشتر حیوانات خونگرم به آن مبتلا می شوند. در این میان علفخواران به ویژه گوسفند و بز به آن حساس بوده و به فرم فوق حاد آن دچار می گردند. این بیماری تقریبا در تمامی نقاط جهان یافت می شود.

حیوانات با خوردن مواد آلوده بیمار می شوندخراش ها و یا زخم های پوستی هم می توانند یکی از راه های سرایتباشند. تنفس گرد و خاک و ذرات آلوده به هاگ شاربن نیز ممکن است حیوان سالم را مبتلا کندو خوردن علفه ی تیغ دار که جراحات کوچکی سطحی در مخاط دهان و لوله  گوارش ایجاد می کنند راه ورود باکتری را آسان می نمایند. به همین دلیل دام هایی که در فصل تابستان از منطقه ای به منطقه دیگر کوچ می کنند پیش از فصول دیگر به این بیماری دچار می شوند. سیاه زخم در گوسفند و بز از پا در می آورد. اغلب بیماران حداکثر ظرف مدت 2 ساعت تلف می شوند. دام های تلف شده از فرم فوق حاد شاربن،اغلب پس از مرگ، دچار خونریزی  از سوراخ خای طبیعی بدن می شوند. در شکل حاد دورهبیماری 24 تا 48 ساعت است. تب 42 درجه درجه سانتی گراد،تنفس شدید و پی در پی،افزایش ضربان قلب،قطع اشتها و نشخوار،قطع شیر،اسهال که اغب خونی است، پیدایش خون در شیر و ادرار،خیز موضعی در اطاف گلو،جناغ سینه،زبان و پهلوها، از آثار بیماری به پنی سیلین، استرپتومایسین، تتراسکلین و تعدادی دیگر از آنتی بیوتیک های وسیع الطیف حساس بوده و چنانچه فرصت تشخیص و درمان در میان باشد با دارو های نامبرده می توان سیاه زخم را معالجه کرد.

تمامی حقوق برای سایت دامشاپ محفوظ است.

تمامی حقوق برای سایت دامشاپ محفوظ است.