بیماری های بره و بزغاله (گندیدگی سم )

بیماری های بره و بزغاله (گندیدگی سم )

گندیدگی سم

یکی از بیماری های شایعو مسری در میان بزها و گوسفندان است که در بسیاری از ممالک دنیا از جمله ایران همه ساله خسارات اقتصادی فراوانی به گله داران وارد می کند.

عامل بیماری گندیدگی سم گوسفند و بز میکروبی بی هوازی به نام فوزیفورمیس است. این میکروب در بسترهای مرطوب و دور از آفتاب تمامی زمستان را دوام می آورد ولی در محیط خشک مقاومتی نداشته  و بهسرعت از بین میرود. چراگاه های مرطوب و مراتع  باتلاقی در حفظ حدت و بیماری زایی آن بسیار موثرند. بنابراین رطوبت و سایه، به عمر این باکتری می افزایند.

دام های سالم با راه رفتن در بستر های خیس و آلوده به میکروب و یا تعلیف در چراگاه هایی که قبلا دام بیمار بر خاک آن قدم گذارده باشد به عفونت سم مبتلا می شود. میکروب عامل بیماری در محل اتصال پوست با سم،ابتدا جراحت و تورم کوچکی را تولید می کند و سپس به تدریج به سمت بافت های عمقی و تیغه های استخوانی نفوذ کرده و موجبات گندیدگی سم را فراهم می کند.

اولین نشانه ی بیماری عبارت است از: تورم حاد و دردناک و افزایش رطوبت در شیار بین دو سم حیوان. لنگش درآغز چندان واضح  و شدید نیست ولی با ایجاد و گسترش عفونت  و نکروز بین نسوج شاخی سم و بافت های زیرین آن لنگش با شدت هر چه تمام تر پدید می آِید. درد ناحیه مذکور به قدری زیاد است که حیوان پای خود را نمی تواند بر زمین بگذارد. در وضعیتی که دو دست یا دو پای حیوان مبتلا باشند اجبارا روی زانو قرار گرفته و یا به کلی زمینگیر می شود.

این بیماری تلفاتی ندارد ولی دام های مبتلا به شدت لاغر و ضعیف شده و از نظر اقتصادی نگهداری آنان به صرفه نخواهد بود. در عفونت های شدید و عمیق به ویژه مواقعی که باکتری های دیگری نیز دخالت کند احتما حدا شدن قسمت هایی از سم و افتادن کامل آن وجود دارد. گاهیممکن است تورم به قسمت های بالتر از سم نیز گسترش یابد. با افزایش عفونت ترشحات شیار بین سم نیز زیاد شده که گاهی هم به شدت بد بو و متفعن می شود. در قوچ های لنگش شدید تر است تنها علت ظاهری این مساله احتمالا سنگینی وزن قوچ ها نسبت به میش و بره هاست که اجبارا فشار بیشتری را در ناحیه سم تحمل می کنند.

گندیدگی سم بیشتر بیماری مناطق مرطوب و باران خیز، چراگاه های باتلاقی و بستر های خیس می باشد. تمیز و خشک نمودن بستر و عدم تعلیف آنان در چراگاه ها و مراتع آلوده به ویژه در روز های بارندگی،به مقدار زیادی از انتشار و سرایت بیماری جلوگیری خواهد کرد. جدا سازی حیوانات مبتلا و درمان کامل آنها و رعایت اصول کامل بهداشت و قرنطینه از اشاعه بیماری در ابعاد وسیعی می کاهد. تاکنون واکسن موثری علیه این بیماری تهیه نشده است.

براب  درمان باید ضمن تراشیدن و برداشت بافت های گوسیده و نکروزه شده سم حیوان را با محلول کات کبود یا تنتورید همه روزه ضد عفونی نمود بستر حیوان در تمامی دوره درمان باید کاملا خشک باشد. تزریق یک میلیون واحد پنی سیلین همراه با یک گرم استرپتومایسین از راه عضله حداکثر به مدت 3 روز نتایج درمانی بسیار خوبی داشته است.

 

 

 

 

تمامی حقوق برای سایت دامشاپ محفوظ است.

تمامی حقوق برای سایت دامشاپ محفوظ است.