آخور مناسب پرورش گوساله

آخور

گوساله های پرواری در بسیاری از ساعات شبانه روز به مصرف خوراک مشغولند. اگر خوراکی به دنیات مشخص و در ساعات محدودی از شبانه روز در اختیار گوساله ها قرار گیرد اندازه آخور موجود نیز پرواربندی باید به گونه ای باشد که گوساله ها بتوانند به صورت همزمان در یک ساعت مشت، از خوراک استفاده کنند. کمبود آخور باعث رقابت بین گوساله ها برای مصرف خوراک شده و در پی آن ممکن است برخی از گوساله ها خوراک کافی دریافت نکنند در حالی که برخی از گوساله ها بیش از حد نیاز خوراک می خورند. طراحی آخورها باید به گونه ای باشد که گوساله ها هنگام مصرف خوراک احساس راحتی داش و بدون استرس تغذیه نماینده انتخاب هر یک از این روش های خوراک دهی، به سطح مکانیزاسیون، اندازی گله، شرایط آب و هوایی، امکانات اقتصادی و سلیقهی پرواربند بستگی دارد. در گله های کوچک یا کمتر از ۱۰۰ راس گوساله، خوراک دهی به گوساله ها معمولا به صورت دستی انجام می شود. در این حالت در ساعات مشخشی از شه روز کارگرها خوراک گوساله ها را که ممکن است شامل سیلاژ، علوفه و کنسانتره باشد یا گزری های دستی تا پای آخور حمل کرده و آن را داخل آخور مقابل گوساله ها می ریزند. این روش خوراک دهی مستلزم  

 صرف وقت و هزینه کارگری زیادی است اما در دامداری های بزرگ تر استفاده از سیستم های مکانی خوراک دهی توجیه اقتصادی بیشتری دارد. دستگاه خوراکی ریز فیدر) به عقب تراکتور وصل می عبور از مقابل آخور، خوراکی را در اختیار گوساله ها قرار می دهد.

خوراک دادن به گوساله ها با دستگاه فیدر(خوراک ریز) خوراک دادن به گوساله باید به نحوی انجام شود که به ورود و خروج کارگر در بهاربند یا اصطبل دام ها و تماس مستقیم با دام نیازی نباشد. توصیه عمومی در این باره آن است که چنانچه آخور در اصطبل قرار دارد خوراک آنها از طریق راهروهای خوراک دهی و در صورتی که آخورها در بهاربند تعبیه شوند خوراکی از بخش بیرونی بهار بند توسط کارگر با دستگاه های مکانیزه در اختیار گوساله ها قرار گیرد. آخورهای مورد استفاده در پرواربندی گوساله به دو شکل آخورهای لبه دار و آخورهای هم سطح و بدون لبه هستند

آخورهای لبه دار

آخورهای لبه دار از آخورهای متداول در پرواربندی ها هستند. در آخورهای لبه دار، ارتفاع لبه ی داخلی آخور متفاوت بوده و ممکن است از سطح بهاربند ۵۰ تا ۶۰ سانتیمتر بالاتر باشد. ارتفاع لبهی خارجی آخور را معمولا ۶۰ تا ۷۰ سانتیمتر در نظر می گیرند و غرض آخور نیز بین ۶۰ تا ۷۰ سانتیمتر قابل توصیه است. سطح لبه ی آخور باید به شکل قوس و بدون زاویه ساخت. در صورت استفاده از آخورهای لبه دار، ارتفاع کف آخور را ۳۰ تا ۴۰ سانتی متر از سطح زمین بالاتر در نظر گرفته و سعی می کنند کف آخور حالت نیم دایره داشته و تا جای ممکن صاف و صیقلی باشد تا خوراکی در زوایای آن باقی نمانده و کف آخور به راحتی ضد عفونی شود. در نظر گرفتن یک خروجی فاضلاب برای دفع آب خوراک یا آب حاصل از شستشو از کف آخورها به نظافت بیشتر آنها کمک می کند.

آخورهای لبه دار مانع از به هدر رفتن خوراک و پخش شدن آن به اطراف می شوند و از آلوده شدن خوراک با کود و گرد و خاک موجود در دامداری جلوگیری می کنند اما از طرفی برای ساخت آخورهای لبه دار در مقایسه با آخورهای همسطح و بدون لبه، نیاز به صرف هزینه بیشتری است. همچنین شگل فیزیکی اخرهای لبه دار با شرایط فیزیولوژیک دام تطابق کمتری داشته و کارگرها برای خوراک دهی و نشافت أخوریا مشکلات بیشتری روبرو هستند.

پکیج ویژه گاوداری

آخورهای هم سطح

 امروزه آخورهای همسطح رفته رفته جایگزین آخورهای لبه دار شده است. توجه ویژه به نیاز فیزیولوژیک گوساله ها و عادت های طبیعی آنها، باعث شده تا کارشناسان به این نتیجه برسند که ارتفاع آخورها از سطح زمین به حداقل ممکن کاهش یابد زیرا در شرایط مرت گوساله ها علوفه را تقریبا از روی زمین بر می دارند.

آخور هم سطح آخر هم سنع ترشح بزاق در این حالت نسبت به گاوهایی که از آخورهای مرتفع تغذیه می کنند بیشتر بوده و رفتار پس و پیش کردن و پرت کردن خوراک کمتر است(Reid2004 Linn1995). در آخورهای هم سطح گوساله یا تقریبا خوراکی را از روی زمین بر می دارند و کف آخور فقط ۱۵ تا ۲۰ سانتیمتر از سه بالاتر است تا گوساله هنگام مصرف خوراکی مجبور به زانو زدن در پای آخور نشوند. ممکن است بر داخلی این آخورها، یک لیه ۱۰ ساننبمتری پیش بینی شود تا خوراکی از آخور بیرون نریزد. در این آخوره نصب نرده های آخور به صورت مایل با زاویه ۱۰ درجه تا ۲۰ درجه به منظى دسترسی حیوان به خوراک توصیه می شود عرض مناسب آخور را برای گوساله های پرواری بین ۶۰ تا ۷۰ سانتیمتر در نظر می گیرند. معمولا اگرع اخور از ۲۰ سانتیمتر کمتر باشد باعث افزایش اتلاف خوراک شده و اگر عرض آخور خیلی بیشی ان ذکر شده باشد باعث می شود که بخشی از خوراک از دسترس گوساله ها خارج شود. طول آخور مورد نام ازای هر راس گوساله پرواری نیز با توجه به وزن نهایی کشتار گوساله ها تعیین می شود. این مقدار گوسانه های در سنین مختلف متفاوت است

بهتر است حداقل ارتقاع نرده ها از لبه آخور ۵۰ تا ۶۰ سانتیمتر و فاصله بین نرده های عمودی از هم ۴۰ تا ۵۰ سانتیمتر باشد. نحوه استقرار نرده های عمودی بین دو ردیف نرده افقی، ممکن است به صورت عمودی پنکی) و یا مورب طراحی شود. در نرده کشی آخورها می توان از سیستم مهار مرکزی نیز استفاده کرد که در آن امکان مهار گوساله ها هنگام مصرف خوراکی در پای آخور وجود دارد. در این حالت گردن دام توسط میشه های متحرک مهار شده و دام امکان عقب و جلو رفتن و چپ و راست رفتن در پای آخور را  ندارد. در این صورت انجام برخی از کارها مثل واکسیناسیون یا معاینه برخی از گاوها وجود داشته و در ضمن گوساله ها هنگام مصرف خوراک مزاحم یکدیگر نمی شوند.

نرده های مورب مانع از جابجایی حیوان در حین خوراک خوردن و اتلاف خوراک می شود با نصب کابل سیمی در جلوی آخور (به فاصله ۴۰ سانتی متری از دیواره داخلی آخور و در ارتفاع ۷۰ سانتیمتری از کف آخور) می توان رفتار نامطلوب پر تاب خوراک در گاو و در نتیجه هزینه خوراک را با جلوگیری از اتلاف خوراک تا حد زیادی کاهش داد

کابل سیمی نصب شده در بالای آخور به منظور کاهش رفتار پرت کردن خوراک وجود سایبان بر روی آخور از ریزش بارش باران یا برف بر روی خوراک جلوگیری می کند و باعث خشک ماندن خوراک موجود در آخور می شود. در مناطق گرمسیر نیز استفاده از سایبان بر روی آخور، دام ها را در برابر تابش مستقیم نور خورشید حفظ می کند و دام ها دچار آفتاب زدگی نمی شوند و همچنین مصرف خوراک کاهش نمیابد

مطالعه بیشتر